Friday, August 7, 2020

Greeks are more prepared to go to war than Turks are, poll finds

Greeks are more prepared to go to war than Turks are, poll finds


Greeks are more prepared to go to war than Turks are, poll finds

A poll has found that Greeks are more willing to go to war with Turkey, compared to Turks willing to go to war with Greece.

Kapa Research analyzed several issues relating to Greek-Turkish relations, including the conversion of Hagia Sophia into a mosque, gas resources in the Eastern Mediterranean, the predisposition for the use of the army in case of violations of sovereign rights, and views of world leaders.

On the subject of Hagia Sophia, the vast majority (86%) of Greeks said that Turkey should keep Hagia Sophia as a museum. Only 45% of Turks also believe that the historic church should not be turned into a mosque.

On the issue of the exploitation of natural resources in the Eastern Mediterranean, the positions are diametrically opposed. Greeks (91%) consider that research carried out by Turkish ships in the region violate international law and have become a factor of instability in the region. 81% of Turks say that their country has rights in the Aegean and the Eastern Mediterranean and properly conducts exploration for gas and oil fields.
Greeks are more prepared to go to war than Turks are, poll finds 3
In the hypothetical scenario, where things get worse and if at some point the Greek and Turkish government considers that the sovereign rights of Greece/Turkey are being obstructed or violated, both nationalities want to exhaust the possibilities of dialogue instead of war. However, the inhabitants of Greece are more prepared for military use (46%) than Turks (35%).

Greeks are more prepared to go to war than Turks are, poll finds 3

The issue of coronavirus worries the residents in Turkey as according to the research, 77% state that they are worried that they or a member of their family will get sick. In Greece, only 54% are worried.

As for the leaders, 95% of the population in Greece has a negative or rather negative view of the Turkish President, Recep Tayyip Erdoğan, while 55% of Turks themselves have a negative view of their president. On the other hand, Greek Prime Minister Kyriakos Mitsotakis enjoys 53% acceptance in Greece and only 9% in Turkey.

Greeks are more prepared to go to war than Turks are, poll finds 4
Greeks are more prepared to go to war than Turks are, poll finds 4
As for the leaders of other countries, it seems that in Greece the most liked are Emmanuel Macron (76% positive opinion) and Vladimir Putin (31% positive opinion), while the most disliked are Donald Trump (14%) and Boris Johnson (11%). In Turkey, the most beloved are Angela Merkel (51%) and Vladimir Putin (37%) and the most disliked are Emmanuel Macron (11%) and Donald Trump (8%).

Ερντογάν για ΑΟΖ Ελλάδας – Αιγύπτου: «Δεν υπάρχει συμφωνία – Ξεκινάμε γεωτρήσεις»


Ερντογάν για ΑΟΖ Ελλάδας – Αιγύπτου: «Δεν υπάρχει συμφωνία – Ξεκινάμε γεωτρήσεις»

Σε αναμμένα κάρβουνα είναι στην Τουρκία, ύστερα από την ιστορική συμφωνία της χώρας μας με την Αίγυπτο για την οριοθέτηση θαλασσίων ζωνών και μάλιστα, πριν προλάβει να στεγνώσει το μελάνι των υπογραφών των ΥΠΕΞ, εξέδωσε προκλητική NAVTEX για άσκηση με πραγματικά πυρά από τις 11 έως τις 20 Αυγούστου.

Την ίδια ώρα, ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν παρευρέθηκε στην Αγιά Σοφιά για την προσευχή της Παρασκευής και με δηλώσεις του δεν έκρυψε την οργή του για τα τετελεσμένα ανάμεσα σε Ελλάδα και Τουρκία.

«Δεν υπάρχει τέτοια συμφωνία. Η Μέρκελ μου ζήτησε να σταματήσουμε τις γεωτρήσεις. Τώρα τις ξεκινούμε και πάλι. Ενημερώσαμε σχετικά την Μέρκελ», είπε χαρακτηριστικά ο Ερντογάν.

«Τι κάνουν εκεί η Ελλάδα και η Αίγυπτος; Αφού υπογράψαμε τη συμφωνία με τη Λιβύη, όλοι έπεσαν σε αυτό το γεγονός. Αυτή η συμφωνία μεταξύ Ελλάδας και Αιγύπτου δεν έχει αξιοπρέπεια. Η Μέρκελ μου ζήτησε να σταματήσω τις εργασίες γεώτρησης. Είπαμε, “Εάν εμπιστεύεστε την Ελλάδα, θα σταματήσουμε να δουλεύουμε για μερικές εβδομάδες, αλλά εμείς δεν τους εμπιστευόμαστε.”

Δεν τήρησαν τις υποσχέσεις τους και τώρα συνεχίζουμε αμέσως τις εργασίες γεώτρησης. Θα συνεχίσουμε τη συμφωνία μας με τη Λιβύη με αποφασιστικότητα. Ειδικά στις ναυτιλιακές δικαιοδοσίες, δεν χρειάζεται καν να διαπραγματευτούμε με εκείνους που δεν έχουν δικαιώματα ή νόμους», τόνισε.


Thursday, August 6, 2020

Don’t Leave the Balkans to Europe

Kosovo - Wikipedia

For all its bungling and missteps, the Trump Administration’s decision to pay attention to the Kosovo-Serbia dispute is a step in the right direction.

Transatlantic relations, on fragile footing for the better part of the last three and a half years, have been fracturing further across a region that has in the recent past been a rare area of policy consensus. The Western Balkans, always a difficult portfolio, had seen a rare breakthrough agreement in 2018, when Greece and North Macedonia signed the Prespa Agreement, putting an end to a contentious dispute that had lasted for decades. Behind the scenes, Washington and Brussels had been instrumental in brokering the deal, paving the way for North Macedonia to resume its journey to full euroatlantic integration.

There was hope that the Serbia-Kosovo dispute, an even thornier issue, might see a similar breakthrough. Serbia’s President Aleksandar Vucic and Kosovo’s President Hashim Thaçi had been promising one for years, dropping hints that an agreement was within reach. Such hopes were dashed late last month. First, the government of Kosovo collapsed during the coronavirus pandemic. Kosovo’s former Prime Minister Albin Kurti, a darling of Berlin and a critic of the ongoing discussions, subsequently alleged that Richard Grenell, Trump’s top official for Kosovo-Serbia talks, had engineered his ouster. In June, Thaçi was indicted for war crimes as he travelled to meet Vucic in Washington at a summit put together by Grenell. His backers allege that the charges—and their timing—were politically motivated to scuttle the talks.

In early July, the EU resumed the Belgrade-Pristina Dialogue for the first time since 2018. Unsurprisingly, however, the only outcome was more meetings—another round of which is taking place today. If the past is any indication, these talks are going nowhere. The stench of stale thinking permeates the corridors in Brussels. The European promise of speeding Serbia’s accession to the EU, its main “carrot” for inducing Serbia to compromise, is barely credible any longer. The EU, meanwhile, has not delivered on its promise of visa liberalization for Kosovo despite its meeting the relevant criteria two years ago. That “carrot” is so rotten that waving it in front of Kosovo’s face is borderline insulting.

This mental sclerosis is compounded by some truly bizarre personnel choices. At least from Kosovo’s perspective, Europe doesn’t just look incompetent; it looks malicious. Its two top officials for Kosovo are from Spain and Slovakia, two states that still do not recognize Kosovo as independent. EU foreign policy chief Josep Borell’s appointment of Miroslav Lajcak, the former Slovak Minister of Foreign Affairs, was met with skepticism in Kosovo, as well as in Bosnia where he served as High Representative over ten years ago. Lajcak lobbied hard within the EU to be in charge of the entire Western Balkans and “requested a much broader portfolio than just the Kosovo-Serbia negotiations, despite knowing very well that this in itself is a full-time job.” In practice, this means that he managed to connect the Serbia-Kosovo dispute to Bosnia. 

This may appear to be only of symbolic consequence, but symbolism matters in these parts. The much-criticized idea of land swaps, rumored to be the “secret sauce” that could get both Belgrade and Pristina to come to an agreement, originated within the office of Borrell’s predecessor Federica Mogherini. Critics correctly point out that this idea has the potential to negatively impact Bosnia, as well as North Macedonia with its large ethnic Albanian minority. By appointing Lajcak as a pan-Balkan hand, all these issues become linked. Allegations that the Trump Administration has taken up Mogherini’s idea of land swaps are indeed worrisome, as we believe that these ideas could be hard to contain. But the silver lining is that there is a clear division of responsibility within Washington: Grenell is exclusively in charge of Kosovo-Serbia talks while Deputy Assistant Secretary and State Department’s Special Envoy Matthew Palmer is in charge of the rest of the region. Tackling issues in the region one-by-one and on clear terms is the only way to make progress. And if Kosovo and Serbia want to make a bilateral agreement in accordance with the Helsinki Final Act, the issue needs to be carefully compartmentalized lest it wreak havoc more broadly. 

Beyond the fumbles in staffing, the EU has shown that it has no broader strategy for confronting Russia in the region. Russia’s goals are simple: Moscow wants to maintain its regional leverage by acting as both spoiler and final arbiter to any solution. The latest manifestation of Russian interference is happening in Serbia, where Russian far-right groups, along with Russian intelligence, are said to have instigated violent riots during anti-lockdown protests. As the riots died down, in the most recent meeting at the Russian National Security Council, Moscow labeled the Kosovo-Serbia dispute as a top priority. 

Russia was one of the most outspoken critics of the NATO intervention in 1999, which has made it popular among Serbs today. Russia routinely uses the 1999 bombing of Yugoslavia as legal precedent for its interventions in Ukraine and its annexation of Crimea. As a permanent UN Security Council member with veto power, Russia can protect Serbia by blocking votes to recognize Kosovo’s sovereignty. During Russian Foreign Minister Sergei Lavrov’s recent visit to Serbia, he and Russia’s closest Serb ally, then Minister of Foreign Affairs Ivica Dacic, wrote a joint letter emphasizing that compromise is only possible if the 1244 UN Security Council Resolution is respected. While the letter stated that “Moscow will agree only with a settlement that Belgrade will accept,” Minister Lavrov firmly stated that Russia’s approval would be required for any solution reached in peace talks. Following recent elections, the Serbian government is now in formation talks, and Moscow is likely lobbying for its closest allies to have prominent roles within it. 

For reasons that aren’t entirely clear, the Trump Administration has taken a keen interest in Kosovo. Some suspect the president simply hopes to make a deal; others that he wanted to beat Angel Merkel on her own turf. The good news for Kosovo is that it is again a foreign policy topic the American Presidential campaign. Former Vice President Biden has come out with a strongly worded statement all but guaranteeing that the United States will remain involved no matter who wins in November. 

Whatever one thinks of Trump’s foreign policy—and we have many, many reservations—his administration’s decision to pay attention to the Kosovo-Serbia dispute is exactly what the experts have been advocating for years. While the EU’s track record in the region is somewhere between abysmal and unproductive, the United States has maintained its credibility throughout the last thirty years, and has many cards to play. The main impediment to regional progress, ironically, is not the Balkans’ sticky politics but Washington’s tensions with Berlin. And those are likely to outlast Trump’s term. Trump’s abusive attitude towards allies has won him few admirers in Europe, but it’s issues such as the use of Chinese 5G technology and the Nordstream 2 gas pipeline that have cast a pall over U.S.-German relations. None of these magically disappear if Biden is elected in November. 

A Biden Administration may be tempted to try to rebuild bridges with Brussels and Berlin by simply backing the existing pointless dialogue, a process that relies on promises of eventual EU accession as its main motive force. This would be a grave mistake. Let’s not beat around the bush: No one believes that countries in the Western Balkans will enter the EU any time soon. But the issue of Kosovo’s recognition cannot wait. If Kosovo does not get a UN seat in the next few years, the pressure to unite with Albania might become unbearable for Kosovo’s political elites. That would also mean redrawing of the borders that would particularly hurt American standing in the region. Taking land swaps “off the table” in no way means that borders will not be redrawn anyway. Should that happen, the Europeans will likely wriggle their hands and claim that Kosovo is a massive failure of multiple American administrations.

Differences between the U.S. and key European states have been growing since the Cold war ended, but the most recent Kosovo dispute shows that the transatlantic partnership has reached a turning point. European inability to solve the crisis in the Balkans in the 90s resulted in the bloodiest conflict Europe had seen since the World War II, which ended only when America took the lead. No matter who wins in November, the U.S. should not leave the region to the Europeans. It’s too important for that.

Published on: July 23, 2020
Reuf Bajrovic co-chairs the US-Europe Alliance. Ivana Stradner is a Jeane Kirkpatrick Fellow at the American Enterprise Institute.

Ο Σερβικός Στρατός απέκτησε έξι drone με βόμβες λέιζερ


Αύγουστος 6, 2020. 19:18

Η σερβική πολεμική αεροπορία και η αντιαεροπορική άμυνα ενισχύθηκαν πρόσφατα με την αγορά έξι μη επανδρωμένων εναέριων οχημάτων, δηλαδή τηλεχειριζόμενα από απόσταση,  αεροσκάφη CH-92A  καθώς και βόμβες αεροσκαφών που καθοδηγούνται με λέιζερ,  από τη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας.

Με την αγορά νέων αυτών UAV, ο Σερβικός Στρατός έγινε ο πρώτος χρήστης τέτοιων αεροσκαφών στην περιοχή και βελτίωσε σημαντικά τις δυνατότητες αναγνώρισης και ασφάλειας του σερβικού εναέριου χώρου.

Αίθουσα χειρισμού μη επανδρωμένων εναέριων οχημάτων
Οι αεροπορικές βόμβες με λέιζερ, μπορούν να χρησιμοποιηθούν σε ελαφρά θωρακισμένα οχήματα και οχυρωμένες θέσεις.
«Σε μια εποχή που είναι αδύνατο να φανταστούμε σύγχρονα πεδία μάχης χωρίς την ενεργή χρήση μη επανδρωμένων αεροσκαφών, τόσο στην ξηρά όσο και στον αέρα και το νερό, η προμήθεια μιας νέας κατηγορίας αεροσκαφών φέρνει νέες ευκαιρίες ανάπτυξης στον σερβικό στρατό», σημειώνει το δημοσίευμα της σερβικής «Βετσέρνιε Νόβοστι»/«Вечерње новости».


Wednesday, August 5, 2020

Grenell's successor: These people have never been our friends

Douglas McGregor nominated for the post of U.S. Ambassador to Germany
The candidate for the new US ambassador to Germany, Douglas McGregor, criticized the US intervention in Kosovo in 1999


He assessed that it was directed against Orthodox Christian Serbs and that a Muslim drug mafia was set up after it, which was called a success for democracy, CNN writes in a text in which it reminds of his other statements, which he calls xenophobic and racist.

"These people have never been our friends," said McGregor, who will replace Richard Grenell as US Ambassador to Germany.

CNN states that, in addition to statements in favor of Serbia, although at that time as a military staff member he participated in the preparation of the NATO campaign, McGregor published statements that contradict the official policy of Washington, such as when he sided with Russia in the conflict in Ukraine.

The text estimates that, if his appointment is approved by the US Senate, it will mark another low point of the American-German relations, which worsened during the mandate of President Donald Trump.

White House spokesman Judd Deer told CNN by email that McGregor was highly qualified for the job of ambassador, referring to the knowledge of German history and language that he learned while serving in West Germany.

Vučić met with the Russian Ambassador - topic of conversation - Putin's visit

Today, the President of Serbia, Aleksandar Vučić, received the Ambassador of the Russian Federation, Aleksandar Botsan Kharchenko.


He discussed with him the current issues of Serbian-Russian relations and bilateral cooperation, especially the realization of concrete agreements and joint projects.

The two interlocutors expressed hope that the circumstances will soon allow both countries to fully commit to the realization of joint plans for cooperation in various fields.

They also expressed the expectation that they would enable more frequent interstate contacts and exchange of high-level visits, so that the announced visit of President Putin would be prepared in the best way.

Vučić and Botsan Kharchenko discussed the course of the dialogue between Belgrade and Priština, especially the missing and internally displaced persons, as well as the economic issues

The two interlocutors agreed that it would be essential to implement previously reached agreements between Belgrade and Pristina, especially those concerning the Union of Serbian Municipalities.

Tuesday, August 4, 2020

Κοτζιάς: “Η Αθήνα δεν ψάχνει πια συμμάχους για να αντισταθεί στην Τουρκία, αλλά μεσολαβητές”


Από Militaire News -03/08/2020 

Ο πρώην ΥΠΕΞ Νίκος Κοτζιάς γράφει για τα ελληνοτουρκικά.

Σε σειρά τριών άρθρων (που δημοσιεύονται και στο Ντοκουμέντο) θα προσπαθήσω να αναδείξω τρεις πτυχές των ελληνοτουρκικών σχέσεων: γεωπολιτικές, ιστορικές και πολιτικές. Ξεκινώ στο πρώτο άρθρο με δύο γεωπολιτικά στοιχεία. που σφραγίζουν την εξωτερική δράση της Τουρκίας.


Ανατροπή Συσχετισμού Ισχύος
Το πρώτο στοιχείο που θα μας χρειαστεί για να κατανοήσουμε τις εξελίξεις, είναι η ανατροπή του συσχετισμού ισχύος ανάμεσα στην Ελλάδα και την Τουρκία, ιδιαίτερα στον τομέα της οικονομίας, όπου η ισχύς της Τουρκίας είναι πολλαπλά πιο μεγάλη από εκείνη της Ελλάδας. Το αποτέλεσμα είναι να έχει η Τουρκία τη δυνατότητα μεγαλύτερης χρηματοδότησης της διπλωματίας και των εξοπλισμών της. Επιπλέον, σε αντίθεση με την Ελλάδα στην οποία ο δικομματισμός και τα μνημόνια διέλυσαν την αμυντική μας βιομηχανία, η Τουρκία έχει αναπτύξει ισχυρή αμυντική βιομηχανία, συμμετέχει στην παραγωγή αεροπλάνων και τανκς, ντρόουνς και μέσων κυβερνοπολέμου. Τέλος ο πληθυσμός της κοντεύει να είναι οκταπλάσιος από εκείνον της Ελλάδας. Η Τουρκία, ακόμα, διαθέτει πρόσφατη πολεμική εμπειρία, από τις παράνομες δράσεις της στο Ιράκ και στη Συρία, ενώ στη Λιβύη χρησιμοποιεί στρατό τζιχαντιστών. Συνολικά, οι αλλαγές συσχετισμού ισχύος, «επιτρέπουν» στην Τουρκία να προβάλλει τις νέες επιθετικές της δυνατότητες. Το γεγονός αυτό κάνει πιο επιτακτική για την Ελλάδα την πολιτική συμμαχιών.

Η Τουρκία, από την άλλη, έχει σειρά από αδυναμίες και αντιθέσεις στο εσωτερικό της που η ηγεσία της δυσκολεύεται να διαχειριστεί, Τέτοιες είναι οι κοινωνικές ανισότητες, οι θρησκευτικές και οι εθνικές αντιπαραθέσεις, η ασυμμετρία ανάπτυξης των διαφορετικών περιοχών της. Επίσης, η οικονομία της παρουσιάζει τάσεις κάμψης. Σημαντικό αδύναμο σημείο της Τουρκίας είναι οι θεσμικές δυσλειτουργίες της, η υποβάθμιση της δημοκρατίας. Δυστυχώς τα αρνητικά στοιχεία που συσσωρεύει το ελληνικό πολιτικό σύστημα, δεν επιτρέπει στην Ελλάδα να αξιοποιήσει επαρκώς τους δημοκρατικούς θεσμούς ως στοιχείο ισχύος. Κάτι που επείγει να γίνει με την διεύρυνση και στερέωση των δημοκρατικών θεσμών και κατακτήσεων.

Η Τουρκία νιώθοντας ισχυρότερη από ότι πριν ένα αιώνα, στη βάση και των πιο πάνω, δείχνει αναθεωρητικές τάσεις και μια μεγάλη νευρικότητα προς τα έξω. Επιδιώκει να εμποδίσει στις χώρες του περίγυρού της, με εξαίρεση ασφαλώς την Ρωσία, να εξασκούν τα δικαιώματά τους.


Τρεις παράγοντες προβολής ισχύος
Η επιθετικότητα της Τουρκίας, είναι προϊόν της ισχυροποίησής της. Της αίσθησης ότι μπορεί να αναθεωρήσει τα αποτελέσματα του παρελθόντος. Της φιλοδοξίας της ηγεσίας της. Αλλά, και της παρουσίας τριών, ακόμα, παραγόντων που θεωρεί ότι την διευκολύνουν στην υλοποίηση της πολιτικής της.

Ο πρώτος, είναι ότι νιώθει αρκούντως ισχυρή προκειμένου να επιβάλλει τη θέλησή της, είτε δια των πιέσεων, όπως κάνει μέχρι στιγμής στην Ελλάδα, είτε με τα όπλα, όπως πράττει στον αραβικό κόσμο, καθότι εκτιμά ότι τα πιθανά κέρδη θα είναι μεγαλύτερα κάθε ζημιάς.

Ο δεύτερος παράγοντας, είναι ότι αξιολογεί ως αδύναμες τις ηγεσίες που έχει απέναντί της, σε Συρία, Ιράκ και Λιβύη. Μια τέτοια αίσθηση αποκόμισε, δυστυχώς, και από την ελληνική κυβέρνηση, από την πρώτη στιγμή που «γνωρίστηκε» μαζί της, στην Νέα Υόρκη τον Σεπτέμβρη 2019. Ανάλογα εκτίμησε τα χαριεντίσματα στα οποία περιορίστηκε η Ελληνική Κυβέρνηση στις τουρκικές παραβιάσεις στην ΑΟΖ και στα χωρικά ύδατα της Κύπρου, αλλά και το «ανεμολόγιο» που κυριαρχούσε στους στρουθοκαμηλισμούς της ως προς σειρά γεγονότων στο Αιγαίο.

Ο τρίτος παράγοντας, είναι η αίσθηση της Τουρκίας, ότι αν προχωρήσει σε επιθετικές ενέργειες, επικαλούμενη, μάλιστα, με στρεβλό τρόπο το Διεθνές Δίκαιο, θα αντιμετωπιστεί με ανοχή. Καταγράφει δε, την ύπαρξη διεθνώς ενός κενού που θεωρεί ότι της επιτρέπει να το παίξει «περιφερειακός ηγεμόνας». Διαπιστώνει ότι η Ρωσία βρίσκεται, μέσα από αντιφάσεις, σε μια φάση ανάλογης με τη προσπάθεια του Λένιν, πριν ένα αιώνα, να αποσπάσει την Τουρκία από τη Δύση. Η Κίνα ενδιαφέρεται για την γεωοικονομία της περιοχής, αλλά όχι (ακόμα) εξίσου για την γεωπολιτική της. Το Ισραήλ είναι μπλεγμένο στα εσωτερικά του προβλήματα, με ένα νέο συγκυβερνών κόμμα που ο ηγέτης του είναι ιδιαίτερα φιλικός απέναντι στην Τουρκία. Η Μεγάλη Βρετανία έχει απορροφηθεί στο Μπρέξιτ και στην υγειονομική της κρίση. Η ΕΕ παριστάνει τον διαιτητή ανάμεσα σε ένα μέλος της και σε ένα μη μέλος. Κάτι για το οποίο ευθύνεται και η «διπλωματία» (ο θεός να την κάνει τέτοια) της κυβέρνησης, ενώ το ισχυρότερο κράτος-μέλος της ΕΕ, η Γερμανία, συμπεριφέρεται όπως και στα τέλη του 19ου αιώνα, ως οικονομικός σύμμαχος της Τουρκίας και τροφοδότης της με εξοπλιστικό υλικό. Τέλος, ο Τραμπ εκδηλώνει έναν «ατομικό» φιλοτουρκισμό. Μόνο μια χώρα προσπαθεί σε αυτή τη φάση να παρεμποδίσει την Τουρκία να αξιοποιήσει αυτό το κενό: η Γαλλία. Ασφαλώς για τους δικούς της λόγους, αλλά το προσπαθεί.

Η Γαλλία αυτή τη στιγμή είναι ο «φυσικός» σύμμαχος της Ελλάδας σε μια πολύ δύσκολη καμπή. Σύμμαχος διατεθειμένος να στηρίξει και την Κύπρο με ουσιαστικό τρόπο. Δυστυχώς, η Κυβέρνηση της ΝΔ, εγκατέλειψε την υπό διαμόρφωση συνεργασία με τη Γαλλία, κάτω από την πίεση των Γερμανών, και πιθανά με προτροπή των Αμερικάνων. Μια Γαλλία που έχει ισχυρή αμυντική συνεργασία με την Αίγυπτο και στη Λιβύη. Είμαστε, δηλαδή, σε μια φάση που τα συμφέροντα Κύπρου, Ελλάδας, Αιγύπτου και Γαλλίας συμπίπτουν ως προς την αντιμετώπιση της Τουρκικής επιθετικότητας.

Η Αθήνα, όμως, δεν ψάχνει πια συμμάχους για να αντισταθεί στις τουρκικές προκλήσεις, αλλά «μεσολαβητές» ώστε να «διευκολυνθεί» να οδεύσει στον δρόμο της ενδοτικότητας και της υποχώρησης. Φαίνεται ότι αποδιοργάνωσε τη συμμαχία με το Παρίσι προκειμένου να παραμείνει στο γερμανικό μαντρί. Με αυτό τον τρόπο οδηγεί τη χώρα σε μια νέα «ευρύτερη Μαδρίτη» (η οποία υπήρξε η κάκιστη υποχώρηση του Σημίτη) και σε ένα είδος «θαλάσσια Ίμια». Υποχωρήσεις που θα αναλύσω στο άρθρο μου της επόμενης εβδομάδας («τα ιστορικά»).

Monday, August 3, 2020

Στρατιωτική συνεργασία με την Αλβανία- ο Οθωμανισμός στα Βαλκάνια- ρωσικό δημοσίευμα


Αύγουστος 3, 2020. Echedoros

 Στις 23 Ιουλίου, το αλβανικό κοινοβούλιο ενέκρινε συμφωνία στρατιωτικής συνεργασίας με την Τουρκία , η οποία καθορίζει τους μηχανισμούς χρηματοδότησης της προμήθειας τουρκικών στρατιωτικών εξαρτημάτων και συναφών υπηρεσιών. Η τοπική βουλευτής Ελόνα Γκιεμπρέα Χότζα  μίλησε πριν από την ψηφοφορία.

«Ο στρατηγικός μας εταίρος συνεχίζει να μας υποστηρίζει σε διάφορους τομείς. Ευχαριστούμε την τουρκική πλευρά που δεν μας άφησε ποτέ μόνους σε μπελάδες. Ελπίζω ότι η υποστήριξή της όχι μόνο θα μας επιτρέψει να εκσυγχρονίσουμε τον στρατό, αλλά και να μας βοηθήσει να ανταποκριθούμε καλύτερα σε καταστάσεις έκτακτης ανάγκης».

Αυτή η συμφωνία υπεγράφη από τις αρχές της Αλβανίας και της Τουρκίας στο πλαίσιο του «Σχεδίου συνεργασίας στον τομέα της άμυνας για το 2020», που εγκρίθηκε τον Φεβρουάριο του τρέχοντος έτους στα Τίρανα. 

Το ακριβές περιεχόμενο του εγγράφου δεν έχει αποκαλυφθεί, αλλά είναι γνωστό ότι περιλαμβάνει μέτρα για την ενίσχυση των σχέσεων μεταξύ των δύο χωρών στον τομέα της ασφάλειας και της άμυνας. 

Ειδικότερα, προβλέπεται συνεργασία στον τομέα της εκπαίδευσης στρατιωτικού προσωπικού, το οποίο συζητήθηκε κατά την επίσημη επίσκεψη του Αλβανού Υπουργού Άμυνας τον Ιανουάριο στην Τουρκία.

Η Όλτα Τζάσκα επισκέφθηκε τους τότε Αλβανούς φοιτητές των τουρκικών στρατιωτικών ακαδημιών και τόνισε ότι έδωσαν ένα καλό παράδειγμα «πειθαρχίας και επαγγελματισμού» στους συμπατριώτες τους «που θέλουν να υπηρετήσουν στα στρατεύματα του ΝΑΤΟ».