Σταύρο Μάρκο
Δημοσιογράφος
Μιλάμε 23 χρόνια μετά τη Σύνοδο Κορυφής της Θεσσαλονίκης, όπου η διεύρυνση της ΕΕ προς τα Νοτιοδυτικά Βαλκάνια θα είχε τελειώσει, αλλά έχει γίνει χειρότερη από ό,τι ήταν. Η περιοχή, η οποία υπέστη αλλαγές με την ανακήρυξη της ανεξαρτησίας του Κοσσυφοπεδίου το 2008, μέσω της αυτοδιάθεσης της αλβανικής πλειοψηφίας, αλλά χωρίς να συνεχίζεται περαιτέρω, ακόμη και επιδεινώνοντας την κατάσταση στην προκειμένη περίπτωση, για τις εθνικές κοινότητες, συγκεκριμένα για τους Σέρβους του Κοσσυφοπεδίου και τους Έλληνες της Αλβανίας.
Έχει αλλάξει ο ευρωπαϊκός διπλωματικός άξονας, βλέποντας ότι οι ΗΠΑ έχουν δώσει προτεραιότητα στο Δόγμα της υπεράσπισης του Χριστιανισμού σε όλο τον Δυτικό κόσμο, ενώ η ΕΕ, πνιγμένη από Αφρικανούς και Ασιάτες μετανάστες, επιστρέφει στην ιδρυτική της πράξη, όπου με βάση την πρώιμη ιδεολογία της, τον Χριστιανισμό, έχει ξεκινήσει τη μαζική επιστροφή μεταναστών, μια από τις αποτυχημένες πολιτικές της, η οποία κοστίζει στις ευρωπαϊκές οικογένειες;
Και εν ολίγοις, ήταν ο Έλληνας Υπουργός Εξωτερικών Γεραπετρίτης που επιβεβαίωσε την αποτυχία της Στρατηγικής της Συνόδου Κορυφής της Θεσσαλονίκης για την ενσωμάτωση των Νοτιοδυτικών Βαλκανίων, κρατώντας μυστικό το μελλοντικό σχέδιο της ΕΕ για την ενσωμάτωση των βαλκανικών χωρών, μια άγνωστη σφαίρα ανάμεσα στις αυξανόμενες απαιτήσεις για ελευθερίες και ανθρώπινα δικαιώματα και την εμπλοκή της περιοχής υπό την επιρροή της μαφίας και της διαφθοράς, όταν βλέπουμε ότι η Σερβία δεν παραιτείται από το Κόσοβο, το οποίο δεν αναγνωρίζει τις συμφωνίες με τους Σέρβους, ή ότι η Αλβανία εξαλείφει την εθνική ύπαρξη των Ελλήνων μέσω στρατηγικών επενδύσεων?
Τα Νοτιοδυτικά Βαλκάνια προέκυψαν από τη Συμφωνία του Ντέιτον στη Βοσνία, το 1995, με τον σχηματισμό δύο Δημοκρατιών και τριών αυτόνομων επαρχιών, της Σερβικής και της Κροατικής Βοσνίας, αλλά οι Σέρβοι απαιτούν πλήρη ανεξαρτησία. Στο Κόσοβο, η Συμφωνία για τους Σερβικούς Δήμους δεν έχει εφαρμοστεί και η χώρα βρίσκεται σε θεσμική κατάρρευση. Στη Βόρεια Μακεδονία, οι Αλβανοί έχουν αυτόνομο καθεστώς βάσει της Συμφωνίας της Οχρίδας, ενώ στην Αλβανία, η επιδείνωση της κατάστασης της ελληνικής κοινότητας δεν έχει καν λάβει θεσμική μορφή και η χώρα έχει γίνει ηγέτης στα καρτέλ ναρκωτικών και στο ξέπλυμα χρήματος, συμπεριλαμβανομένου του αλβανικού κράτους.
Η κατάσταση στην περιοχή φαίνεται να ευνόησε τους Αμερικανούς, οι οποίοι έχουν εντάξει την περιοχή στο ΝΑΤΟ, αλλά αυτό δεν είναι αρκετό, χωρίς τη Σερβία και τη Βοσνία, και δεν έχει σημειωθεί πρόοδος στην ευρωπαϊκή ολοκλήρωση, ενώ εξακολουθεί να υπάρχει οικονομικό κόστος για τα κράτη μέλη του ΝΑΤΟ για τη διατήρηση της «ειρήνης» στο Κοσσυφοπέδιο και τη Βοσνία, στο βαθμό που οι αμυντικοί τους προϋπολογισμοί έχουν εξαντληθεί και αντιμετωπίζουν οικονομικά προβλήματα στις στρατιωτικές τους επενδύσεις, ως αποτέλεσμα της απειλής από τη Ρωσία.
Στη συγκεκριμένη περίπτωση, αν αναφερθούμε στην Ελλάδα, στο όνομα της ειρήνης και της σταθερότητας στην περιοχή, διατηρεί δύο τάγματα στρατιωτών στο Κοσσυφοπέδιο και τη Βοσνία για 25-30 χρόνια και φυλάει τον εναέριο χώρο μαζί με την Ιταλία της Αλβανίας, και Βόρεια Μακεδονίακαι, βάσει οικονομικών υπολογισμών, το κόστος αυτό ανέρχεται σε εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ.
Αλλά το παράδοξο με την Αλβανία και την Ελλάδα είναι ότι τα Τίρανα, με καμουφλαρισμένες μορφές, καταργούν την ύπαρξη της ελληνικής εθνικής κοινότητας στη Νότια Αλβανία και η Αθήνα αντιμετωπίζει την Αλβανία ως τον μικρό της αδερφό για να ενταχθεί στην ΕΕ, χωρίς να έχει ούτε την «παραμικρή αμφιβολία» ότι υπάρχει όρος που πρέπει να εκπληρώσει τα Τίρανα, «Τα δικαιώματα των Ελλήνων», ούτε περισσότερα ούτε λιγότερο από τα δικαιώματα των Αλβανών με αυτοδιάθεση στην περιοχή, συμπεριλαμβανομένου του Κοσσυφοπεδίου.
Αλλά ρωτάμε: Θα ξυπνήσουν οι σοφοί άνδρες της Ευρώπης, θα θέσουν τα όρια της λογικής για το τι θα γίνει με τα Νοτιοδυτικά Βαλκάνια ή θα τα αφήσουν σε αβέβαια χέρια, από τα οποία μπορείτε να περιμένετε τα πάντα?